adigdynia's portal

Temat: Stroje średnowieczne
Witam ! Od dawna szukam książki( lub strony internetowej) w której znajdowały by się ryciny strojów średniowiecznych. Bardzo bym prosiła o kontakt ze mną jeżeli ktoś coś wie. Storadda Ubiory szlachty i mieszczaństwa w dawnej Polsce, Ubiory staropolskie razem 36 rycin wraz z opisem znajdzie Pani: W Encyklopedii powszechnej, wydawnictwo Gutenberga, Tom XIII, wydanie pierwsze; Kurpisz 1995 r. str.318-327. j.w.  Wojsko polskie dawnych wieków -kolorowe ryciny między str. 128-129. Encyklopedia PWN, Warszawa 1976 r. tom 4; miedzy stronami: 544-645. Poza tym  ryciny strojów znajdują się w każdej encyklopedii. Quaerite et invenietis./ Ew. wg....
Źródło: topranking.pl/1833/stroje,srednowieczne.php



Temat: Barok w Polsce.
Barok w Polsce kwitł od początku XVII w. aż po połowę XVIII w. Wiek ten jest określany jako „srebrny”. W Polsce te epokę nazywamy barokiem sarmackim. Przedstawicielami była szlachta, która uznawała się za potomków dawnych Sarmatów. Prościej mówiąc Sarmata był polskim szlachcicem. Sarmatyzm był połączeniem dwóch elementów a mianowicie Wschodu (kultury orientalnej) i ideologii politycznej szlachty opartej na idei „złotej wolności”. Historycy przypisywali Sarmatom takie przymioty jak waleczność, męstwo, wierność. Szlachcic ten uważał swe szlachectwo za godniejsze i zaszczytniejsze od innych. Przejawiał słabość do tego co wywodziło się ze Wschodu – stroju a także uzbrojenia (zbroje, szable). Sarmaci byli tradycjonalistami, chwalili swojszczyznę, żywili niechęć do wszystkiego co cudzoziemskie. Wzór szlachcica-Sarmaty odznaczał się staniem na straży tradycji, rodzimej kultury, znajomość praw szlacheckich, umiejętność przemawiania, rycerstwo, ... Tematyką było życie codzienne. Nazwano to literaturą szlachecką. W ich pamiętnikach utrwalone były wydarzenia oraz wspomnienia z ich życia. Pisali dla siebie, na pamiątkę. Spośród wielu odnalezionych rękopisów najciekawsze okazały się „Pamiętniki Jana Chryzostoma Paska”. Sarmaci byli zabobonni, uznawali różne przesądy jak na przykład „czarny kot przebiegający drogę”. Uznawali powiedzenie: „jakoś to będzie”. Ze Wschodu zapożyczone zostały ozdabiane stroje, zbroje, szable a...
Źródło: topranking.pl/916/barok,w,polsce.php


Temat: charakterystyka Marcina Borwicza
łap Głównym bohaterem utworu jest Marcin Borowicz - chłopiec pochodzacy z ubogiej rodziny szlacheckiej Marcin już w wieku ośmiu lat, gdy szedł do szkoły początkowej w Owczarach, był "dużym (...) i muskularnym chłopakiem, (...) z twarzą (...) rozumną i miłą". Młody Borowicz miał czarne oczy i krótko przystrzyżone włosy. Ubierał się odpowiednio dla danego wówczas okresu - w gimnazjum strój jego został ... również sytuacja, w której wierzy strzelcowi nodze i wybiera się z nim na polowanie na głuszcze, których w pobliskim lesie nie ma juz od dawna. Jego niezdecydowanie oczywisci ie oznacza, ze ... Borowicz interesuje sie literaturą - lubi czytać utwory: początkowo rosyjskie, później klasyczną literaturę światową i polskie książki patriotyczne. Brak mu jednak talentu matematycznego. Moim zdaniem Marcin wzbudza w czytelniku pozytywne uczucia,...
Źródło: topranking.pl/939/charakterystyka,marcina,borwicza.php


Temat: Uzbrojenie, broń, rycerstwo, walka - na tle Polskim
Iaie Pan Łódź 1996 Głosek Marian - Znaki i napisy na mieczach sredniowiecznych w Polsce Kajzer Leszek - Uzbrojenie i ubior rycerski w sredniowiecznej Malopolsce Marian Glosek - Miecze srodkowoeuropejskie z X-XV w Nadolski_ A_(red)-Uzbrojenie_w_Polsce_sredniowiecznej_1350-1450 Nowakowski Andrzej - Uzbrojenie w Polsce sredniowiecznej 1450-1500 Nowakowski P.A. (rec) W. Kwaśniewicz, Wielki leksykon broni i uzbrojenia O. Ławrynowicz, Nowe zabytki broni obuchowej z okolic Roztocza (współaut. dr P.Strzyż) O. Ławrynowicz, O sposobach noszenia pasa mieczowego we wczesnym średniowieczu P. A. Nowakowski - Broń w domu szlacheckim P. A. Nowakowski - Średniowieczne arsenaly w prywatnych zamkach polskich rycerzy P.A. Nowakowski, (rec.) W. Kwaśniewicz, Leksykon dawnego uzbrojenia ochronnego P.A. Nowakowski, Banderia apud Grunwald. Chorągwie krzyżackie pod Grunwaldem Piechota zaciężna w Polsce w XV wieku Pierzak Jacek - hełmy garnczkowe na ziemiach polskich na tle zachodnio europejskim Werner Jerzy - Łuk I Kusza Z. Zygulski jun. - Sredniowieczna zbroja szydercza Zygulski Zdzisław - Bron W Dawnej Polsce
Źródło: darkwarez.pl/forum/viewtopic.php?t=425964


Temat: Praca na "sztuke"
Masz tu takie coś: Sarmatyzm to pogląd o szczególnym pochodzeniu szlachty polskiej. Opierając się na szesnastowiecznych historykach twierdzono, że szlachta polska wywodzi się od Sarmatów, starożytnego plemienia, zamieszkującego przed wiekami ziemie polskie. W rzeczywistości Sarmaci był to koczowniczy lud irański zasiedlający w połowie pierwszego tysiąclecia p.n.e. ziemie nad dolną Wołgą. Sarmatom przypisywano wiele wspaniałych cech charakteru: wrodzoną dumę, waleczność, odwagę, męstwo, wierność. Szlachcie polskiej taka koncepcja własnego pochodzenia i własnych przodków bardzo przypadła do gustu. Zaczęto więc poszukiwać własnych korzeni, tworzyć rodowody oparte na sarmackim pochodzeniu. Powstał jeden ogromny sarmacki mit szlachecki. Początkowo sarmatyzm utożsamiano z pozytywnymi cechami szlacheckimi jak męstwo czy dzielność. Z czasem nastąpił rozwój zakresu znaczeniowego o kult złotej wolności, mesjanizm, czyli pogląd przypisujący narodowi polskiemu posłannictwo zbawienia ludzkości. Szlachta uważała, iż Polska stanowi tarczę Europy, a jej południowe i wschodnie granice mur nie do przebicia, oraz że jako najdalej wysunięte na wschód państwo chrześcijańskie musi walczyć przeciwko poganom, jest przedmurzem tejże ... (szczególnie w literaturze), swój polski rodowód uważał za najważniejszy. Kulturę ziemiańską inspirowała renesansowa tradycja „wsi spokojnej”, cechowały ją kult ojczystych pamiątek oraz zbliżenie do kultury ludu, do jego muzyki, pieśni, zwyczajów, obrzędów i wierzeń. Należy jednak dodać, że w kulturze sarmackiej obecne były, mimo wspomnianego przeze mnie zamiłowania do polskości, elementy orientalizmu, wyrażające się w zainteresowaniu kulturą wschodu. Sarmatyzm „powstaje bowiem w wyniku symbiozy elementów orientalnych z rodzimymi i zachodnimi(…)” – (Janusz Tazbir-„Orient a kultura sarmacka”). Strój szlachecki w XVII wieku składał się z tureckich ubiorów takich jak żupan, kontusz, bekiesza, ferezja. Uzupełnieniem były bardzo popularne wśród polskiej szlachty pasy, które z czasem zyskały nawet polskie nazwy. Również w częściach uzbrojenia oraz odznakach władzy wojskowej dały o sobie znać wpływy orientalne. Dopiero w późniejszym okresie czasu określenie „sarmatyzm” zaczęło wiązać się z negatywnymi cechami szlachty: megalomanią, ksenofobią, nacjonalizmem, nietolerancją religijną, awanturnictwem, skłonnościami do pijatyk, umiłowaniem zbytku, ciasnymi horyzontami umysłowymi i dewocyjną pobożnością. Sarmatyzm to również ... stał się synonimem upartego konserwatyzmu i warcholstwa, rozpadu i zaniku kultury dawnego rycerstwa polskiego. Stosunek do sarmatyzmu ewoluował nie tylko w kulturze, ale i w literaturze polskiej. Początkowo symbolizował męstwo, kult ... pt. „Pan Tadeusz”. Tu szlachta ukazana jest jako grupa ogarnięta patriotyzmem i kultem tradycji i obyczajów. Przedstawicielami sarmatyzmu w literaturze i kulturze polskiej byli Jan Chryzostom Pasek oraz Wacław Potocki. Jan...
Źródło: topranking.pl/970/praca,na,sztuke.php


Temat: Czemu nikt w Polsce nie nosi kontuszy? [dlugie wyszlo]
No wlasnie, czemu? Odpowiedz wydaje sie oczywista, przeciez to archaizm.. Ale w takim razie, czemu bawarscy Niemcy maja odwage ubierac sie w swoje tradycyjne stroje, zreszta jak i Szkoci czy Hiszpanie? Przygladajac sie temu, co emituje telewizja, wydawac by sie moglo, ze kiedys wszyscy ubierali sie jak gorale.. Piekna polska tradycja - kontusz, zupan, i rzecz najdoskonalsza chyba, czyli slynny pas, poszla zupelnie w zapomnienie. Pozwole sobie przytoczyc dwa cytaty, ktore dosc dobrze oddaja kunszt tego stroju. Pierwszy z nich z ksiazki Nathaniela Williama Wraxalla "Memoires of the Courts of Warsaw" - Anglika, ... jakis wylom w nudnej i mdlej jednolitosci, charakteryzujacej wyglad zewnetrzny mieszkancow Europy, ktorzy w trakcie biezacego stulecia niemal zupelnie zatracili narodowe odrebnosci strojow. Dzis juz nie sposob odroznic Portugalczyka od Rosjanina czy neapolitanczyka, tak dalece zatarlo sie w ich strojach wszystko to, co dawniej pozwalalo odroznic jedna narodowosc od drugiej. Tylko Polacy, ktorzy przezyli swoja wlasna niepodleglosc, uparcie trzymaja sie dawnych obyczajow, ... Europy." Nawet niezbyt przyjazny Polakom Johann Biester, dyrektor berlinskiej Biblioteki Krolewskiej, pisal w 1791 roku w Einige Briefe uber Polen: "Szlachte polska, zwlaszcza w kraju, posadza sie o dume. To prawda, ze kiedy krocza w swym dlugim narodowym stroju, sprawiaja wrazenie niezwykle zarozumialych. Stroj ten przypomina krojem i ksztaltem rekawow stroj turecki, ale obuwie Polakow jest tak wspaniale, ze nie mozna nawet porownywac go z tureckim. Ma sie wrazenie, iz ubior turecki jest przystosowany do potrzeb unikajacego swiezego powietrza, leniuchujacego czleka, ktory tylko czolga sie od sofy do sofy w swych komnatach, polski natomiast jest wymarzony dla dzielnych mezow, umozliwia bowiem swobodne poruszanie sie pieszo i konno." Warto zwrocic uwage na slowa "stroj narodowy" - bo takim wlasnie byl kontusz, oryginalny dla Rzeczypospolitej obojga narodow, w przeciwienstwie do kiczu, ktory sprzedawaly zachodnim turystom Cepelie. Kazda czesc kraju miala wlasny mundur wojewodzki, we wlasnych barwach, do zwyczaju ktorego szlachta chetnie sie stosowala. Moze dobrze by bylo...
Źródło: topranking.pl/1833/czemu,nikt,w,polsce,nie,nosi,kontuszy,dlugie.php


Temat: Otwarcie Izby Pamięci Pułkownika Ryszarda Kuklińsk
wież i rąk mistrza, a z czeladzi wisielców, urwanych od powroza, podobna była nieco do dawnej Kmicicowej partii, tylko tamci się bili jak Iwy, ci woleli rabować, krzywdzić szlachcianki po dworach, ... Polsce. Gotowi oni byli służyć każdemu, i nieraz prosty wypadek rozstrzygał, po której stawali stronie. Ojczyzna, wiara, słowem, wszystkie świętości, były im zupełnie obojętne. Wyznawali jednę tylko żołnierkę, szukali w niej ... w diabła, w czarownice, w astrologów i w alchemię. Nosił się po polsku, gdyż uważał ten strój za najodpowiedniejszy dla kawalerzysty; jeno wąs, jeszcze czarny, podstrzygał po szwedzku i rozczapierzał w...
Źródło: forum.gazeta.pl/forum/w,28,41015522,41015522,Otwarcie_Izby_Pamieci_Pulkownika_Ryszarda_Kuklinsk.html


Temat: Humor w Nauce i Sztuce
Oto c.d. za PAP: KRÓLEWSKI OBYCZAJ Bożonarodzeniowy zwyczaj obdarowywania się prezentami pod choinką pojawił się dopiero w połowie XIX wieku, ale szybko stał się tradycją. Dawniej tylko królowie i wielmoże obdarowywali podarunkami swoich dworzan. Podarunki te - stroje, futra, pasy i pierścienie, złote i srebrne łańcuchy, a nawet konie i rzędy końskie - były często bardzo kosztowne. Podarunki za wierną służbę otrzymywała też czeladź na dworach szlacheckich. W bogatych domach mieszczan zwyczaj obdarowywania upominkami dzieci powszechny był już w połowie XIX wieku, jednak bardzo rzadko spotykano go na wsi. WIGILIJNE MENU Chociaż wigilijny stół wygląda inaczej w poszczególnych regionach Polski, nigdzie nie powinno zabraknąć podczas tej wieczerzy czerwonego barszczu, śledzia czy kompotu z suszonych owoców. Wigilijny jadłospis jest bogaty, gdyż kiedyś wierzono, że to zapewnia obfitość jadła i umożliwia korzystanie z wszelkiej przyjemności i radości życia w nadchodzącym roku. Dawniej wieczerza zaczynała się od zupy, dziś od zakąsek. W Wielkopolsce i na Śląsku podawano z ... przepisów. W dawnej Polsce w zamożnych domach istniał nawet zwyczaj przyrządzania na kolację wigilijną aż dwunastu dań rybnych, które liczono jako jedną potrawę. Podawano karpie, szczupaki, karasie, liny, sandacze, pstrągi i ... pokruszonym piernikiem i powidłami śliwkowymi, karaś w śmietanie, lin z grzybami lub w czerwonej kapuście, szczupak po żydowsku i szczupak w sosie chrzanowym. Specjalnością kuchni polskiej są też śledzie przyrządzane na ... kapusta z grzybami oraz pierogi z kapustą i grzybami. Na stole wigilijnym nie mogło również zabraknąć słodkich dań. Na południu i wschodzie Polski zawsze musiała być tzw. kutia, którą przygotowywano z ... wigilijnej należy też podawanie świątecznych ciast: strucli z makiem, keksów oraz różnego rodzaju pierników i pierniczków. W niektórych regionach Polski przygotowywano także kisiel z żurawin. KOLĘDOWANIE ZANIKA Popularny niegdyś bożonarodzeniowy zwyczaj kolędowania z gwiazdą, szopką czy turoniem należy dziś do rzadkości i spotykany jest głównie we wsiach południowej Polski, m.in. w Rzeszowskiem, Sądeckiem i Krakowskiem. Obchody kolędnicze znane były w całej Europie, a ich początki sięgają średniowiecza. W Polsce pierwsze zapisy o nich sięgają XVI wieku, lecz zwyczaj ten prawdopodobnie praktykowano już wcześniej. Kolędnicy różnili się przebraniem, repertuarem odgrywanych scen i akcesoriami. Jedni ... gwiazdą śpiewali bożonarodzeniowe pieśni, a tzw. Herody odgrywały przedstawienie o Bożym Narodzeniu i królu Herodzie. PAP - Nauka w Polsce, Tomasz Trzciński
Źródło: forum.gazeta.pl/forum/w,384,50139626,50139626,Humor_w_Nauce_i_Sztuce.html


Temat: Języki słowiańskie
wywodzą się z dawnej szlachty zagrodowej). Tradycyjna kultura Mazurów uległa w XIX/XX w. niwelującemu działaniu ośr. miejskich i przemysłowych. Nieliczne są regiony, w których zachowały się jeszcze tradycje kultury lud. (np. ... bez względu na narodowość, język, wyznawaną religię. To szersze pojęcie stało się także aktualne po II wojnie świat. wobec kolejnych zmian polit.-adm. i osadniczo-kulturowych. W 1945 mieszkało w Polsce ok. 100 tys. Mazurów, obecnie 13–15 tys. (1994); większość mieszka w Niemczech, nieliczna grupa w Danii; starsze pokolenie Mazurów mieszkających w Polsce zna języki pol. i niem.; gwara mazurska — w zaniku. W 1991 zarejestrowano w Olsztynie Stow. Mazurskie, do którego należą również Mazurzy z Niemiec i Danii; wydaje mies. „Mazurska Poczta Bociania”. Tradycyjna kultura ludowa Mazurów nawiązuje do kultury mazow. i pn.-wsch. Polski ... W okresie przynależności Warmii do Polski na tereny te napłynęła ludność pol., gł. z Mazowsza oraz z ziemi chełmińsko-dobrzyńskiej, Wielkopolski i Kujaw, utrwalając na kilka stuleci pol. charakter tych ziem. Po włączeniu Warmii do Prus i likwidacji biskupstwa warmińskiego rozpoczęła się kolonizacja niem. i równocześnie germanizacja ludności warmińskiej pochodzenia polskiego. W 2. poł. XIX w. i na przełomie stuleci nasiliła się walka ludności pol. o zachowanie języka i kultury. Nazwą Warmiacy określano wówczas gł. ludność pochodzenia pol. zamieszkującą tereny pd. Warmii (okolice Olsztyna, Biskupca, Reszla). Tu najdłużej zachowały się elementy tradycyjnej kultury: strój...
Źródło: forum.gazeta.pl/forum/w,12217,6982676,6982676,Jezyki_slowianskie.html